कान्दाको माटो र मेरो सपना: अभावभित्र पलाउँदै गरेको एउटा उज्यालो भविष्य

आज मेरो मनमा धेरै कुराहरू खेलिरहेका छन्। आँखा अगाडि १७ वर्षअघि सुरु भएको लक्ष्मी प्रतिष्ठानको यात्रा र विगत १२ वर्षदेखि कान्दाको त्यो विकट माटोमा बगाएको पसिनाको तस्बिर झल्झल्ती नाचिरहेको छ।

जब मैले पहिलोपटक चितवनको कान्दा पुगेर त्यहाँको अवस्था देखेँ, मेरो मन स्तब्ध भएको थियो। त्यही क्षण मैले एउटा अठोट गरेको थिएँ— शिक्षा र सीपको माध्यमबाट यो सिंगो समुदायको रूपान्तरण गर्ने।

आज १२ वर्ष बितिसक्दा पनि कान्दामा सडक, बिजुली र पानी जस्ता आधारभूत सुविधाहरू सहज रूपमा पुग्न सकेका छैनन्। तर, हामीले यो अभावलाई कहिल्यै अवरोध मानेनौँ। बरु, यसलाई अझ बढी दृढ भएर काम गर्ने प्रेरणाका रूपमा लियौँ।

शिक्षाले बदलिँदै गरेको पुस्ता

९५% चेपाङ समुदायको बसोबास रहेको यस विकट ठाउँमा आज झन्डै २०० जना बालबालिकाहरू 'कुमार बलराम मेमोरियल होस्टल' मा बसेर 'कान्देश्वरी आधारभूत विद्यालय' मा अध्ययन गरिरहेका छन्। उनीहरूको हातमा कलम र मनमा ठूलो मान्छे बन्ने सपना देख्दा मेरो १२ वर्षको मिहिनेत सार्थक भएको महसुस हुन्छ।

हामी केवल एउटा छात्रावास चलाइरहेका छैनौँ, हामी त एउटा सिंगो पुस्ताको भविष्य कोर्दै छौँ। यो यात्रामा हामीले बालबालिकालाई आधारभूत तह मात्र होइन, अझ माथिल्लो स्तरको शिक्षामा पनि जोडेका छौँ।

कान्दादेखि काभ्रेसम्मको यात्रा

यही कान्देश्वरी विद्यालयबाट कक्षा ८ उत्तीर्ण गरेका नानीबाबुहरू आज रोकिएका छैनन्। उनीहरू काभ्रेको अर्को छात्रावासमा बसेर सरस्वती माध्यमिक विद्यालयमा कक्षा १२ सम्मको अध्ययन गरिरहेका छन्। कान्दाको त्यो विकट पहाडबाट सुरु भएको उनीहरूको शैक्षिक यात्रा काभ्रेको कक्षाकोठासम्म पुग्नु नै हाम्रो सबैभन्दा ठूलो सफलता हो।

अन्त्यमा,

यात्रा लामो छ र चुनौतीहरू धेरै छन्। तर, हाम्रो सपना स्पष्ट छ— कान्दाको मुहार फेर्ने र प्रत्येक चेपाङ बालबालिकालाई शिक्षित र सक्षम नागरिक बनाउने।

यो अभियानमा साथ दिने सम्पूर्ण सहयोगी मनहरू, समर्पित शिक्षकहरू र अभिभावकहरूलाई हृदयदेखि नै धेरै-धेरै धन्यवाद। मेरो यो संकल्प अन्तिम श्वाससम्म जारी रहनेछ।

किनभने मलाई विश्वास छ— "गरे सम्भव छ!"

---